مجله علوم باغباني ايران (علوم كشاوري ايران) 1387; 39(1):119-124. رمضان داريوش*,عالم زاده انصاري ناصر,معزي عبدالامير  * دانشكده كشاورزي، دانشگاه زابل

 به منظور بررسي تاثير بستر كشت و ميزان بذر بر رشد و نمو قارچ صدفي فلوريدا آزمايشي در سال 1384 در آزمايشگاه گروه باغباني دانشكده كشاورزي دانشگاه شهيد چمران اهواز انجام گرديد. اين آزمايش بصورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار اجرا شد و در آن دو فاكتور بستر كشت و ميزان بذر در سه سطح به اجرا درآمد. بستر كشت شامل كلش گندم، باگاس نيشكر و مخلوط %50 كلش گندم و %50 باگاس نيشكر و ميزان بذر در سه سطح 2.5، 4 و 5 درصد به اجرا درآمد. صفاتي از قبيل روزهاي كامل شدن پنجه دواني، شروع تشكيل اندام گره اي و ميوه اي، عملكرد،‌ ماده خشك و پروتيين مورد اندازه گيري قرار گرفتند. نتايج آزمايش نشان داد كه بستر كشت و ميزان بذر بر همه صفات اندازه گيري شده اثر معني داري در سطح احتمال %1 داشت. مقايسه ميانگين ها با آزمون چند دامنه اي دانكن نشان داد كه ماده خشك و پروتيين قارچ هاي پرورش يافته بر روي باگاس نيشكر بيشتر از دو بستر ديگر است در حاليكه ميزان محصول قارچ هاي توليد شده بر بستر كلش گندم و ميزان بذر %5 بيشتر از ساير تيمارها بود. همچنين در اين تيمار كلاهك اندام خوراكي قارچ سريعتر تشكيل شد.

 كليد واژه: مقدار پروتيين، كلش گندم، باگاس نيشكر و قارچ صدفي

پژوهش و سازندگي تابستان 1380; 14(2 (پي آيند 51) در امور دام):65-67.  فروغي عليرضا,نيكخواه علي,فضائلي حسن,ميرهادي سيداحمد

 به منظور بررسي اثر جيره هاي حاوي کلش گندم عمل آوري شده با قارچ خوراکي (Pleurotus sagor-cajo) بر روي قابليت مصرف، قابليت هضم و توان توليدي بره هاي نر مغاني، تعداد 36 راس بره نر با وزن اوليه 39.03±3.01 کيلوگرم، سن 250±15 روز و به مدت 104 روز مورد آزمايش قرار گرفتند. اين تحقيق در قالب طرح بلوکهاي کامل تصادفي با سه جيره، سه تکرار و چهار واحد آزمايشي در هر تکرار انجام گرفت. بره ها در طي آزمايش با سه جيره غذايي مخلوط که حاوي کلش گندم عمل آوري نشده جيره شماره 1، کلش گندم عمل آوري شده با ميسليوم قارچ خوراکي جيره شماره 2 و کلش گندم بستر پس از برداشت قارچ خوراکي جيره شماره 3 بود، تغذيه شدند. قابليت هضم سه نوع کلش فوق به روش آزمايشگاهي (in vitro) اندازه گيري شد. نتايج اين آزمايش نشان داد که اختلاف بين افزايش وزن روزانه بره هاي تغذيه شده با جيره هاي يک، دو و سه به ترتيب برابر 144.74، 169.55 و 180.75 گرم در روز و مقدار خوراک مصرفي در کل دوره برابر 140.69، 165.49 و 175.20 کيلوگرم است که از لحاظ آماري معني دار (P<0.05) بود. درصد قابليت هضم ماده خشک و ماده آلي کلش يک و دو و سه به ترتيب برابر 47.46، 48.52، 58.70، 59.14، 49.78 و 46.31 بود که از لحاظ آماري معني دار (P<0.01) مي باشد.

 كليد واژه: کلش گندم، Pleurotus sagor-cajo، بره مغاني

دانش کشاورزي 1385; 16(4):157-165.

رضايي دانش يونس,محمدي گل تپه ابراهيم

گروه بيماري شناسي گياهي، دانشکده کشاورزي، دانشگاه تربيت مدرس

در اين مطالعه تاثير دو قارچ کش بنوميل و کاربندازيم در کنترل بيماري کپک سبز تريکودرمايي در شرايط آزمايشگاهي و نيز سالن هاي پرورش مورد بررسي قرار گرفت. در اين بررسي ابتدا اثر هر يک از قارچ کش ها در هفت سطح شامل شاهد و غلظت هاي 10، 25، 50، 100، 150 و 500 پي پي ام محيط کشت بر روي چهار گونه از قارچ تريکودرما مولد بيماري کپک سبز شامل گونه هاي Trichoderma harzianum Rifai، T. longibrachiatum Rifai، T. virens (Miller, Giddens & Foster) von Arx و Trichoderma sp. به صورت آزمايش فاکتوريل مورد بررسي قرار گرفت. رشد متوسط هر يک از گونه هاي قارچ تريکودرما پس از گذشت پنج روز در سه تکرار محاسبه و مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. اين آزمايش به روش اختلاط قارچ کش با محيط کشت صورت پذيرفت. براي مقايسه اثر دو قارچ کش بر روي قارچ عامل بيماري از شاخص غلظت موثر 50 درصد (ED50) استفاده شد. نتايج اين آزمايش نشان داد که درصدهاي بازدارندگي رشد ميسليومي گونه هاي تريکودرما در اين دو قارچ کش از روند نمودارهاي پروبيتي که بايستي حالت سيگموئيدي شکل داشته باشد پيروي نمي کند. بين دو قارچ کش از نظر اثر بر گونه هاي تريکودرمان اختلاف معني داري وجود داشت. بين گونه هاي قارچ تريکودرما نيز از نظر حساسيت و عکس العمل در مقابل غلظت هاي مختلف دو قارچ کش تفاوت آماري معني داري ديده مي شود. اثرات متقابل ناشي از اثر غلظت هاي مختلف هر قارچ کش بر گونه هاي تريکودرما نيز معني دار بود. در کل قارچ کش کاربندازيم در مقايسه با بنوميل با توجه به ميانگين درصد بازدارندگي بيشتر ميسليومي ارجحيت داشت. در بخش ديگر اين مطالعه اثر دو قارچ کش در کنترل بيماري و اثر بر عملکرد قارچ خوراکي در شرايط سالن هاي پرورشي نيز مورد بررسي قرار گرفت. نتايج اين آزمايش هم نشان داد که کاربرد هر يک از قارچ کش ها بطور مجزا و مستقل در مقايسه با شاهد تفاوت معني داري داشته و باعث افزايش عملکرد مي شود. همچنين مشخص شد که ميزان افزايش عملکرد به هنگام کاربرد قارچ کش کاربندازيم در مقايسه با بنوميل اندکي بيشتر است.

دانش کشاورزي 1380; 11(4):0-0.

 بررسي خسارت ناشي از گونه هاي تريكودرما روي قارچ خوراكي دكمه اي در ايران

 محمدي گل تپه ابراهيم,رضايي دانش يونس

 در اين مطالعه گونه هاي تريکودرماي مولد کپک سبز جدا شده از واحدهاي پرورش قارچ دکمه اي کشور شامل گونه هاي Trichoderma harzianum، T. longibrachiatum، T. virens  وTrichoderma sp هر يک در مقادير 106، 108 و 1010 اسپور در هر ميلي ليتر به ازاي هر کيلوگرم کمپوست در 5 زمان يعني ابتداي زمان مايه زني کمپوست (بذر زني)، دو روز قبل از دادن خاک پوششي، يک روز بعد از دادن خاک، 14 روز بعد از دادن خاک پوششي (مرحله ته سنجاقي) و 21 روز بعد از دادن خاک (مرحله کلاهک دهي) به ميزان 10 ميلي ليتر در هر کيسه يک کيلوگرمي کمپوست مايه زني شده است. در اين بررسي مشخص شده که بيشترين کاهش در عملکرد و بالطبع تعداد و وزن اندام هاي باردهي در زمان مايه زني عامل بيماري در کمپوست تازه بذر زده شده مي باشد. بر عکس کمترين کاهش در عملکرد در زمان مايه زني عامل مايه زني بر روي کلاهک قارچ خوراکي است. از طرفي بررسي هاي به عمل آمده نشان داد که بيشترين کاهش (مستقل از نوع گونه تريکودرما و زمان مايه زني) در غلظت 1010 اسپور در ميلي ليتر در هر کيلوگرم کمپوست مشاهده مي شود. در اين غلظت رشد ميسليوم قارچ خوراکي دچار وقفه و ضعيف شده و قارچ در مراحل بعد ته سنجاقي شدن به رنگ قهوه اي در آمده و بالطبع عملکرد نيز کاهش مي يابد. اين روند کاهش در تعداد و وزن اندام هاي باردهي نيز ديده مي شود. زمان بروز علائم بيماري بسته به زمان مايه زني بر حسب گونه و نيز غلظت عامل بيماري زا متفاوت مي باشد. شدت علائم مشاهده شده نيز در زمان هاي مختلف مايه زني متفاوت است بطوريکه در زمان مايه زني در کمپوست تازه بذر زده شده، دو روز قبل از دادن خاک پوششي و يک روز بعد از دادن خاک پوششي علائم بيماري را مي توان هم بر روي بستر خاک پوششي و هم روي کلاهک مشاهده کرد و در مراحل ديگر يعني 14 روز و 21 روز بعد از دادن خاک پوششي علائم تنها بر روي کلاهک قارچ قابل رؤيت است. بر اساس نتايج بدست آمده جدايه متعلق به گونه T. longibrachiatum بيشترين کاهش را در عملکرد دارد و جدايه متعلق به گونه T. virens کمترين کاهش را بر عملکرد از خود نشان داد.